Galego   GALEGO


Turismo, Cultura, Historia de Galicia: Ourense e Pontevedra

 



PUBLICACIÓN

Dous pontevedreses, Faladoiros de café e Carlos Gardel: O Tupi-Nambá

17 Outubro, 2016

Tupí Nambá era o nome dun soado café, en Montevideo (Uruguai) fundado o 8 de maio de 1889 por un pontevedrés , Francisco San Román, e o seu irmán anarquista, Severino San Román. Os dous eran orixinarios de de San Xoan de Panxón

O local atopábase situado na esquina das rúas Juncal e Buenos Aires, a poucos pasos da Praza Independencia. O seu nome alude aos indios tupí-nambás da rexión de San Vicente, no nordeste brasileiro, primeiro lugar ao que chegou desde España San Román. A carta forrada en fino coiro ostentaba elegantes firuletes con especialidades e prezos tan dispares como acomodado

A carta forrada en fino coiro ostentaba elegantes firuletes con especialidades e prezos tan dispares como acomodados. A raíña do pedido era, non podía ser doutra maneira, o fumarento café do Brasil. Pero tamén, produto dunha época de bonanza, importábase o café Moka directamente desde Arabia. Ambas as clases de aromáticas bebidas servíanse acompañadas dun azucreiro de fino metal, hixiénico invento da casa. A propaganda ofrecía bebidas para todos os padais, desde a clásica manzanilla Solera, de puro cuño español até o Xerez Tres Cortados, de procedencia Sevillana. Os que desexaban algo máis espirituoso, acorde con veleidades artísticas ou literarias, podían pedir un cognac Virxe ou unha bebida tan doce como estimulante: unha augardente anisado de Casalla. Aqueles que optasen tan só por unha bebida refrescante para combater a calor da tarde debían solicitar un sifón de soda e extracto de granadina de Kalifa, poderoso mollo con reminiscencias árabes. O whisky escocés Dun Spey era importado directamente pola casa, pero tamén se ofrecía unha selecta nómina de marcas importadas.

As damas e os estómagos frouxos preferían o Xerez Quina, amargo licoroso e reconstituyente.

Os máis golosos, que sempre os houbo, para culminar o aroma do café que referendaban co fume de habanos importados de Cuba, podían entreterse con estupendas barras de chocolates MENIER, que os irmáns San Román, os propietarios do café e do imperio comercial que o circundaba, importaban directamente de Francia.

Moi pronto intelectuais, artistas e políticos converteron o Café no escenario dos seus faladoiros.

Ao cumprir 10 anos , o 8 de maio de 1899, San Román asóciase co seu sobriño, Casiano Estévez, que continúa co negocio despois de 1911, cando San Román retírase.

Esta nova sociedade trae unha nova decoración polos artistas e estudantes da escola de Artes e Oficios: cadeiras thonnet e mesas de mármore, mostrador alto, salóns con ventás grandes , espellos , cadros, plantas e estatuas.

Até alí chegaron moitos dos representantes da vangarda modernista chamada xeración do 900: Florencio Sánchez, Ángel Falco, Julio Herrera, Ernesto Herrera, Álvaro Armando Vasseur o crítico Samuel Blixen.

Nos arredores dos anos 20, novos personaxes comezaron a chegar: o poeta Juan Parra del Riego e a súa esposa a poeta Blanca Luz Brum, Eduardo Dieste, Vicente Basso Maglio , Emilio Oribe , Enrique Casaravilla Lemos. Os pintores Carmelo de Arzadun, José Cúneo e cara aos comezos dos anos 30, Carlos Gardel e os seus compañeiros de faladoiros.

O Café pechou as súas portas en 1959 e finalmente foi demolido.

Fontes: letras-uruguay.espaciolatino.com y Wikipedia

 

 

 

 


Comparte esta Publicación!!!








Síguenos en Facebook

Síguenos en Google+
Síguenos en Twiter
Síguenos en Linkedin
Síguenos en Youtube
Síguenos en Pinterest
Síguenos en Deviantart
Subscríbete a nuestro canal RSS




Diseñado por PorGaliciaBaixo






Deseñado por PorGaliciaBaixo