Galego   GALEGO


Turismo, Cultura, Historia de Galicia: Ourense e Pontevedra

 



PUBLICACIÓN

O Primeiro Estado de Europa. O reino Suevo de Galicia

31 Marzo, 2017



O outro día falábamos da primeira gran exposición que levará a cabo en Ourense sobre o reino suevo, e hoxe queremos falar sobre este reino suevo de Galicia, considerado como o primeiro Estado de Europa. Comecemos pois, coa revisión da Historia Oficial..

Galicia ao longo da súa historia estivo poboado por diferentes pobos, os que se coñecen en primeiro lugar son aos Oestrymnios:  (Rufio Avenio (século IV) no seu “ora maritima” afirma que existe un país : O de “os Oestrimnios” (versos do 154 ao 157)que son habitantes do noroeste peninsular o cal quedaría completamente deserto, por causa da invasión dunha praga de serpes.

Reino Suevo de Galicia

Foto: Wikipedia / Susinho

 

En Corme existe a Pedra da Serpe, que conserva a figura dunha serpe alada. A súa autoría é discutida, pero asóciase aos cultos precristianos ás serpes, relacionado coa chegada dos celtas, que tiñan como símbolo heráldico a serpe. Segundo a lenda, cando San Hadrián andaba predicando pola zona, esta era inhabitable debido a unha praga de serpes. Con todo, o santo golpeou o chan co pé e todas foron refuxiarse baixo a pedra, quedando unha delas petrificada en sinal deste feito. Como símbolo da cristianización deste lugar púxoselle unha cruz enriba.

Os celtas son os que introducirán o uso do ferro e a coñecida como cultura castrexa .

Posteriormente chegará o Imperio Romano a terras galegas, no 180 a.d.c; e denominarán á zona co nome de Gallaecia, que non significa outra cousa, que Terra dos Celtas, bautizada así por, o emperador Diocleciano. É a cuarta provincia da Tarraconense creada polo emperador Augusto que abarcaba todo o territorio sobre os eixos de Lugo, Braga e Astorga. Son os romanos, o que realmente organizan territorialmente Galicia, deixando ademais un novo idioma e relixión, que non sería outra que o cristianismo.

Entramos no século V, e despois dos romanos, chegan os suevos, que serán os primeiros Reis de Galicia tras un acordo(1) dos propios suevos co emperador romano Honorio, e é así como establécese o Reino de Galicia e o primeiro Estado de Europa.

Reino Suevo de Galicia

A península ibérica no 455, momento de máxima expansión do reino suevo. Foto: Wikipedia / Alcides Pinto

Na lista destes primeiros reis temos a:

Hermerico en latín, Hermericus (409-438) Reino en Braga. Así, pasaría a ser o primeiro reino creado tras a caída do imperio romano e o primeiro en acuñar moeda propia.

Requila (438-448).  Chegan as súas conquistas ata Mérida. Subiu ao trono en 438, asociado ao poder polo seu pai Hermerico, enfermo, para asegurar a sucesión. Cando este morreu en 441 converteuse en único rei dos suevos.

Requiario (448-456) A súa alianza inicial cos visigodos, para fortalecer a súa posición, abriu as portas á influencia goda no reino, que se acrecentou ao casar Requiario coa filla do rei visigodo Teodorico I e a súa renuncia á relixión pagá, abrazando o catolicismo. Requiario era o primeiro rei católico dun reino xermánico xurdido das invasións do século V. Foi o primeiro rei europeo cristián en acuñar moeda co seu propio nome, xunto ao do emperador Honorio. Son silicuas, moedas de prata que seguen o modelo romano, que mantén o nome e a imaxe de Honorio, pero coa lenda IVSSV RECHIARI REGES. Tanto a súa conversión ao catolicismo como a emisión de moeda propia pódense enmarcar na súa ambición de crear un reino suevo que abarcase toda a Península.

Maldrás (456-459). Divídese o Reino Suevo de Galicia. Gobernou Gallaecia tras asasinar a Agiulfo e a morte de Frantán. Durante o seu curto reinado producíronse fortes conflitos sociais entre os nativos galaicos e os dirixentes xermánicos. Morreu asasinado en 459, sucedéndolle o seu fillo Remismundo.
O texto do cronista contemporáneo Hidacio parece significar que a poboación sueva tomou parte na elección de Maldras. Desde logo interviñeron na divisón do reino en 457, cando parte deles rexeitaron aceptarlle como gobernante, elixindo a Frantán. Os dous reis suevos actuaron de forma independente, e á a morte de Frantán, os seus seguidores foron gobernados por Requimundo, aínda que os estudiosos discuten se ambas as partes foron reunificadas.

Frantanes o Frantán (459-459). Gobernou o norte de Gallaecia tras a morte de Agiulfo a mans de Maldras. Á luz da evidencia da monarquía dinástica sueva, a división entre Maldras e Frantán tomouse como indicativa de que o pobo tiña algún papel na elección do rei, ao final dunha liñaxe.

Frumario (460-464). Foi un caudillo suevo que sucedeu a Maldras, o cal fora asasinado, como xefe dun grupo que atacou Lusitania. Probablemente competiu con Requimundo en Galicia, polo trono, ata a súa morte. En 460, pola actuación dos nobres romanos, Ospinio e Ascanius, o exército visigodo acosou a Frumario, causando a súa retirada. Máis tarde, o mesmo ano, Frumario arrasou a cidade de Aquae Flaviae (designación da cidade romana, actual cidade de Chaves – Portugal) coa complicidade dos romanos. Capturou ao bispo e cronista Hidacio, manténdolle prisioneiro durante tres meses, a pesar das peticións de Ospinio e Ascanio.

Remismundo (464-500). Convértese ao priscilianismo / arrianismo. Accedeu ao trono tras a morte do seu pai, o rei Maldras. Destronado por Frumario, loitou contra leste e contra Requimundo ata 463, ano no que recuperou a súa coroa. Casou cunha visigoda e pasou a ser fillo de armas de Teodorico II. Converteuse ao arrianismo en 465. En 467 (tras o asasinato de Teodorico II a mans do seu irmán Eurico) saquea Conímbriga. Ocupa Lisboa en 468, dominando así Coimbra e Egitania.

Segundo Isidoro de Sevilla, Remismundo era fillo de Maldras. A súa carreira empezou como embaixador entre Galicia e Galia, viaxe que realizou varias veces.  Despois dun interregno dun catro anos (460-464), durante o que os suevos que recoñeceran a Maldras como rei seguiron a Frumario, e os que recoñeceran a Frantán, seguiron a Requimundo, mentres ambos loitaban polo trono, Remismundo volveu dunha das súas embaixadas, logrando ser recoñecido como rei do reino suevo unificado. Isto ocorreu tras a morte de Frumario. Tras a súa morte comeza no reino suevo un período escuro

Teodomundo (500-550). Rei no denominado período escuro

Carriarico (550-558). Co inicio do seu reinado termina o denominado período escuro. De acordo co relato que fai Gregorio de Tours, na súa Historia Francorum, escrita entre 573 e 579), a lepra era unha enfermidade común en Galicia durante o século V, e o fillo do rei resultou afectado dela. Os suevos eran entón arrianos, pero Carriarico ouvindo falar de Martín de Tours, prometeu aceptar as crenzas do santo, se o seu fillo curábase. Mandou traer algunhas reliquias do santo desde Tours, e o seu fillo curouse, polo que o rei e todo o seu reino convertéronse ao catolicismo en 550.

Carriarico introduciu o culto a Martín de Tours en Galicia (San Martiño), e nomeoulle beatus patronus. Morreu non máis tarde do 1 de maio de 559, nin antes do 2 de maio de 558.  Gregorio de Tours xa fala do “Regnum Galliciae”.

Ariamiro (558 – 561) Durante o seu reinado celebrouse o primeiro concilio de Braga que reorganizou a Igrexa católica do reino tras a conversión dos suevos ao catolicismo, abandonando así o cristianismo arriano. Á súa morte sucedeulle Teodomiro. Capital en Ourense

Teodomiro (559-570). Capital en Ourense. Teodomiro foi proposto como o primeiro monarca suevo cristián ortodoxo, e o que trouxo a conversión do pobo suevo desde o arrianismo, con axuda do misioneiro Martín de Braga.

Miro (570-583). Durante o seu reinado convocou o segundo concilio de Braga (572)

Ese mesmo ano atacou a astures e cántabros en terras que noutros tempos pertenceran á provincia Gallaecia. Esta campaña foi usada polo rei visigodo Leovigildo como pretexto para comezar unha guerra entre ambos os reinos entre 572 e 574. Leovigildo, tras reunir un exército atacou os asentamentos suevos no val do Douro, expulsándoos ao norte do río e fundou Vila Gothorum (actual Toro). Tras iso os visigodos atacaron e venceron aos cántabros. A dominación de Toro e Astorga abriulle as portas á invasión do reino suevo, que levou a cabo en 575. Tras perder Ourense e todo o sueste e verse atacado no Porto e Braga, Miro pacta a paz con Leovigildo a cambio de someterse a él, pero, cando Hermenegildo (fillo católico de Leovigildo) rebelouse contra o arrianismo do seu pai, Miro (tamén católico) apoioulle. En 583 atacou Sevilla pero soubo que Hermenegildo estaba prisioneiro, e a súa rebelión abortada, o que lle obrigou a pactar novamente a paz pouco antes de morrer.

Eborico (583-584). Viuse obrigado a recoñecer aos visigodos como superiores, o que provocou a sublevación da aristocracia e o destronamiento do monarca. Foi confinado nun mosteiro por Andeca, o cal casou pola forza coa viúva de Miro, e nai de Eborico, e proclamouse rei.

Andeca o Audeca  (584-585). Andeca representou o descontento dos nobres suevos co sometemento aos visigodos. Tras a morte do seu pai, o rei Miro en 583, o rei Eborico chegara a un acordo de paz con Leovigildo nunhas condicións que a nobreza sueva non puido aceptar.

En 584 levantouse Andeca contra o rei Eborico, destronándoo e obrigándolle a profesar a vida monástica e, tras casar pola forza coa súa nai, proclamouse rei. O rei visigodo Leovigildo usou o conflito dinástico como escusa para intervir novamente no reino suevo, en 585. De acordo con Juan de Biclaro, «Leovigildo devastó Galicia, privou ao rei Audeca do seu cargo, e apoderouse do territorio suevo, do seu tesouro e das súas xentes. Converteu a Galicia nunha provincia dos godos».” Juan continúa dicindo que «tonsuró a Audeca e dignificoulle coa honra do sacerdocio, despois de ostentar a realeza»  O deposto usurpador foi confinado na cidade de Beja. Para Isidoro de Sevilla, esta deposición significou o fin do reino suevo.

Malarico. Considerado o último rei dos suevos. Tras a deposición do rei Andeca do trono dos suevos (ano 585), xurdiu como pretendente ao trono. Dicía ser da familia do rei Miro. Foi derrotado e capturado polas tropas do rei visigodo Leovigildo en 586. Con este último intento acabou toda resistencia sueva. A partir dese momento Gallaecia sería gobernada por un dux visigodo aínda que se mantivo en vigor a lei sueva e outras características propias do antigo reino suevo.

Chegamos así á apropiación do reino suevo de Galicia polos visigodos, e estes á vez son derrotados polos árabes cando penetran na Península Ibérica

No 714 con Don Pelayo á fronte comeza a reconquista desde Asturias, pero aquí hai que facer unha salvedade, está documentado a través de diferentes tratados, que os reis, xefes militares e caudillos da época, maniféstanse e mostran como Reis de Gallecia, dato este último que se tratou de borrar desde a “historia oficial e centralista” de España.

É así que cando se di que a famosa reconquista de Don Pelayo empezou en Asturias e con ela o establecemento dun reino de España é unha premisa falsa, xa que Asturias como tal formaba parte do Reino de Gallaecia, que abarcaba desde Santander ata (seguindo a liña da costa)  a desembocadura do Douro, e desde Braga na actual Portugal ata Astorga e Lugo por terra no interior. Doutra banda os documentos e escritos da época,  falan dos xefes ou caudillos: de Don Pelayo, de Bermudo II de León e dos Reis de Gallaecia.

(1)Acordo Foedus: Coa palabra latina foederatus, denominábase nos primeiros tempos da historia da antiga república romana a calquera tribo que, subscribindo un tratado, non era considerada colonia romana nin se lle concedeu a cidadanía romana, pero da que se esperaba que proporcionase.

Reino Suevo de Galicia

Foto: Wikipedia / Alcides Pinto

Reino Suevo de Galicia

Foto: Wikipedia / Nuno Tavares

Para saber máis: Artigo de Juan Ramón Baliñas Bueno en mundiario.com

 


Comparte esta Publicación!!!








Síguenos en Facebook

Síguenos en Google+
Síguenos en Twiter
Síguenos en Linkedin
Síguenos en Youtube
Síguenos en Pinterest
Síguenos en Deviantart
Subscríbete a nuestro canal RSS




Diseñado por PorGaliciaBaixo






Deseñado por PorGaliciaBaixo